Kalam hazrat sultan bahoo 377

صوفی کلام حضرت سلطان باھو

الف ا للہ چنبے دی بوٹی من مرشد وچ لائی ہو
نفی اثبات دا پانی ملیا ہر رگے ہر جائی ہو
بوٹی اندر مشک مچایا تے جان پھولن تے آئی ہو
جیوے مرشد کامل باھو جہن اے بوٹی لائی ہو

ایہہ تن میرا چشماں ہووے تے مرشد ویکھ نہ رجاں ہو
لوں لوں دے موھڈ لاکھ لاکھ چشماں اک کھولاں تے اک کجاں ہو
اتنیاں ڈھڈیاں مینوں چین نہ آوے تے میں کدھے ول بھیجاں ہو
مرشد دا دیدار ہے باھو مینوں لاکھ کروڑ حجاں ہو

دل دریاسمندرو ں ڈوھنگے کون دلاں دیاں جانے ہو
وچے ویڑے وچھے جہیڑے تے وچھے ونجھ مہانے ہو
چودہ طبق دلے دے اندر تنبو وانگن تانے ہو
جہیڑا ہویا دل دا محرم باہو جو سو رب پچھانے ہو

ب بسم اللہ اسم اللہ دا، ایہہ بھی کہنا بھارا ہُو
نال شفاعت سرور عالمؐ چھٹسی عالم سارا ہُو
حدوں بے حد درود نبیؐ نوں جیندا ایڈ پسارا ہُو
میں قربان تنہاں توں باہو ،جنہاں ملیا نبی سو ہارا ہُو

بغداد شہر دی کیا نشانی ، اچیاں لمیاں چیراں ہُو
تن من میرا پُرزے پُرزے،جیوں درزی دیاں لیراں ہُو
ایہناں لیراں دی گل کفنی پاکے رلساں سنگ فقیراں ہُو
بغداد شہر دے ٹکڑے منگساں باہُو،کرساں میراں میراں ہُو

پیر ملیاں جے پیڑ نہ جاوے اُس نوں پیر کیہ دھرناں ہُو
مرشد ملیاں ارشاد نہ من نوں،اوہ مرشد کیہ کرناں ہُو
جس ہادی کولوں ہدائت ناہیں، اوہ ہادی کیہ پھڑناں ہُو
جے سردتیاں حق حاصل ہودے باہو،اُس موتوں کیہ ڈرناں ہُو

جو دم غافل سو دم کافر،سانوں مرشد ایہہ پڑھایا ہُو
سُنیا سخن گیاں کھل اکھیں، اساں چت مولا ول لایا ہُو
کیتی جان حوالے رب دے، اساں ایسا عشق کمایا ہُو
مرن تو اگے مر گئے باہو، تاں مطلب نوں پایا ہُو

جیکر دین علم وچ ہوندا تاں سر نیزے کیوں چڑھدے ہُو
اٹھاراں ہزار جو عالم آہا ،اوہ اگے حسین ؑ دے مردے ہُو
جے کجھ ملاحظہ سرورؐ دا کردے تاں خیمے تمبو کیوں سڑدے ہُو
جیکر مندے بیعت رسولی تاں پانی کیوں بند کردے ہُو
پر صادق دین تنہاندے باہو جو سر قربانی کر دے ہُو
دل دریا سمندروں ڈونگھے ، کون دلاں دیاں جانے ہُو
وچے بیڑے وچے جھیڑے ،وچے ونجھ مہانے ہُو
چودان طبق دلے دے اندر جتھے عشق تمبو ونج تانے ہُو
جو دل دا محرم ہووے باہو، سوئی رب پچھانے ہُو

تسبیح پھری تے دل نہیں پھریا ، کیہ لینا تسبیح پھڑ کے ہُو
علم پڑھیا تے ادب نہ سکھیا،کیہ لینا علم نوں پڑھ کے ہُو
چلے کٹے تے کجھ نہ کھٹیا، کیہ لینا چلیاں وڑ کے ہُو

جاگ بناں ددھ جمدے ناہیں باہو
بھانویں لال ہوون کڑھ کڑھ کے ہُو
چڑھ چناں تے کر رشنائی، ذکر کریندے تارے ہُو
گلیاں دے وچ پھرن نمانے لعلاں دے ونجارے ہُو
شالا مسافر کوئی نہ تھیوے ککھ جنہاں توں بھارے ہُو
تاڑی مار اڈاؤ نہ باہو،اساں آپے اُڈن ہارے ہُو

حافظ پڑھ پڑھ کر ن تکبر ، ملاں کرن وڈیائی ہُو
ساون مانھ دے بدلاں وانگوں پھرن کتاباں چائی ہُو
جتھے ویکھن چنگا چوکھا پڑھن کلام سوائی ہُو
دوہیں جہانیں مٹھے باہو جنہاں کھادی ویچ کمائی ہُو

دل کالے کولوں منہ کالا چنگا جے کوئی اس نوں جانے ہُو
مونہہ کالا دل اچھا ہووے تاں دل یار پچھانے ہُو
ایہہ دل یار دے پچھے ہودے متاں یار وی کدی پچھانے ہُو
سئے عالم چھوڑ مسیتاں نٹھے باہو جد لگے نیں دل ٹکانے ہُو

زبانی کلمہ ہر کوئی پڑھدا ، دل دا پڑھدا کوئی ہُو
جتھے کلمہ دل دا پڑھیئے ، اوتھے ملے زبان نہ ڈھوئی ہُو
دل دا کلمہ عاشق پڑھدے کیہ جانن یار گلوئی ہُو
ایہہ کلمہ اسانوں پیر پڑھایا باہو میں سدا سہاگن ہوئی ہُو

سن فریاد پیراں دیا پیرا میری عرض سنیں کن دھر کے ہُو
بیڑا اڑیا میرا وچ کپرا ندے جتھے مچھ نہ بہندے ڈر کے ہُو
شاہ جیلانی محبوب سبحانی میری خبر لیو جھٹ کر کے ہُو
پیر جنہاندے میراں باہو، اوہ کدھی لگدے ترکے ہُو

میں کوجی میرا دلبر سوہنا ، میں کیونکر اس نوں بھانواں ہُو
ویہڑے ساڈے وڑدا ناہیں پئی لکھ وسیلے پانواں ہُو
ناں میں سوہنی ناں دولت پلّے ، کیوں کر یار مناواں ہُو
ایہہ دکھ ہمیشاں رہسی باہو روندڑی ہی مر جاواں ہُو

سے روزے سے نفل نمازاں ، سے سجدے کر کر تھکّے ہو
سے واری مکے حج گزارن دل دی دوڑ نہ مکّے ہُو
چلے چلیئے ،جنگل بھوناں ، اس گل تھیں نہ پکے ہُو
سبھے مطلب حاصل ہوندے باہو جد پیر نظر اک تکے ہُو

زبانی کلمہ ہر کوئی پڑھدا ، دل دا پڑھدا کوئی ہُو
جتھے کلمہ دل دا پڑھیئے ، اوتھے ملے زبان نہ ڈھوئی ہُو
دل دا کلمہ عاشق پڑھدے کیہ جانن یار گلوئی ہُو
ایہہ کلمہ اسانوں پیر پڑھایا باہو میں سدا سہاگن ہوئی ہُو

پوسٹ کو شیئر کریں۔۔